Over de doden niets dan ‘Oehoe’

…grafverzorging Friedhof Ohlsdorf

Hamburg herbergt de grootste stedelijke begraafplaats van Europa – Friedhof Ohlsdorf. Daar ligt ondermeer de fysicus Hertz begraven – waarnaar geluids- en radiogolven (hertz) zijn vernoemd.

..naar Rudolf Hertz zijn radio-golven vernoemd (in ‘mega-Hertz)

Boven Hertz zijn graf klinkt niets dan ‘oehoe’. Want reuzenuil de Oehoe – ooit een zeldzaamheid in diepe wouden en berg-gebieden- vond dit grote stadspark van 389 hectare als geschikt broedgebied.

Hoe, Hoe, hoor je steeds, maar waar zit die uil?

Wat voor mensen een dode boel is- een kerkhof- daar blijft het voor dieren lekker rustig. Met voldoende stadsduiven om van een daknok te plukken is er bovendien vreten zat, en ook de eendjes en meerkoeten gaan er bij zo’n oehoe best in.

Een dode boel met haagbeuk doet leven

En zo kun je midden in een haven-metropool dus oernatuur hebben.

…hier onder toezicht van de doodsengel met algen-aanslag legde de uil haar eieren

Pardoes op de doodsengel vlakbij Hertz legde mevrouw Oehoe haar eieren op het rustigste plekje van dit park met 1 miljoen bezoekers per jaar. En daar kwamen van die oenige uilskuikens uit.

..de uilenwachter houdt pottenkijkers wat in de gaten, en verzamelt uilenveren

Een vrijwillige uilenwachter zorgde dat de jongen in alle rust konden blijven opgroeien, en het let op dat opdringerige fotografen wat op afstand bleven.

Een geschikte vent die echt van ‘zijn’ oehoes houdt, met de auto vol uilen veren. Op de terugweg naar buiten gaf hij een lift.

Zo’n Oehoe is reusachtig, hij heet ‘eagle owl’ in het Engels. Maar al hoor je meneer steeds ‘hoe, hoe’ boven je roepen, het valt nog niet mee om ‘m te spotten.

…zelfs als hij recht boven je zit (dit is ‘zij’) zijn die oehoe’s nog lastig te vinden

Het schijnt dat ook oehoe-onderzoekers die zo’n uil met zender uitrusten moeite hebben ‘m te vinden, zelfs als hij vlak boven ze huist.

…een uitgestrekt en populair stadspark van bijna 400 hectare

…death will take us all…

…mooie gothische letters…

…en in het voorjaar nog fleurig ook…

…een depressieve Jezus

…de grafbeelden worden er ook filosofisch van, verzonken in contemplatie over hun sterfelijkheid. Terwijl boven ze in de grove den ‘hoe’ hoe‘ klinkt, bijna tot vervelens toe. ‘hoe, hoe

Met een kersvers getimmerd platformpje – hoog en droog in meneer Oehoe’s favoriete grove den- zou de wat ongelukkige broedplaats-keuze van de oehoe, zo bovenop een graf, nu eindelijk zijn opgelost.

Tsja, zo op zo’n druilerige novemberdag, daar hoort ook een mooi duister muziekje bij. Virgin Black bijvoorbeeld, Australische Doom, Requiem Fortissimo. Net als de oehoe de doden luidruchtig toeroepen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *