2030 (Een actualisatie van George Orwell’s 1984)

Het was een heldere koude dag in april, en de klokken sloegen dertien. Willem Smit, zijn kin weggedoken tegen zijn borst, in een poging te ontkomen aan de gemene wind, glipte snel door de glazen deuren van het Future-Flatgebouw, maar niet snel genoeg om te voorkomen dat er een warreling van stoffig gruis met hem mee naar binnen stoof.

Aan het ene uiteinde van de hal was een gekleurd aanplakbiljet, te groot om binnenshuis te hangen. Er stond alleen maar een Aardbol op afgebeeld, de blauwe planeet zoals door de Apollo 13 gefotografeerd. Willem liep op de trap toe.

Het had geen zin om de lift te proberen.

Zelfs in de beste tijden werkte die maar zelden, en nu was de elektrische stroom beperkt tot de uren dat de zonnepanelen werkten. Dat was onderdeel van een energie-bewustwordingsactie ter voorbereiding van de Klimaatweek.

De flat was op de zevende verdieping en Willem, die negen en dertig was en een spatader had boven zijn rechter enkel, ging langzaam en rustte herhaaldelijk onderweg.

Op elke overloop, tegenover de liftkoker, hing de propagandaplaat met de reusachtige 3D-afbeelding van de Blauwe Planeet aan de muur, dat eenzame ruimteschip in het heelal. Het was een van die afbeeldingen, die zo gemaakt zijn dat je bewust werd gemaakt van de kwetsbaarheid van alle leven op Moeder Aarde.

WAT WAS JOUW CO2-VOETAFDRUK VANDAAG? stond er onder.

Binnen in de flat was een sappige stem bezig met het voorlezen van een lijst cijfers, die iets hadden te maken met het nieuwe 3-Jarenplan voor Duurzame Groei. De stem kwam uit een informatiekanaal op het Smartweb waarop iedere inwoner via een chip-implantaat was aangesloten.

Raad voor Kinder-Indoctrinatire met WWF van Laurentien van Brinkworst

Bij intrede in de Future-Flat krijgen de inwoners de voor hen relevante informatie geselecteerd over het 10G Wifi-kanaal ‘om U nog beter van dienst te kunnen zijn’. Camera’s met gezichtsherkenning passen het informatieprofiel aan op de in het computersysteem geregistreerde ingezetene, waarop de computer zij persoonsrelevante diensten afstemt.

Bijvoorbeeld bij wat het koolstofbudget is dat de inwoner nog over heeft voor de dag, en welke handige tips en tricks hij kan uitvoeren om Aarde en Toekomstige Generaties geen verdere schade toe te brengen.

Willem drukte op de tiptoetsen van zijn smartphone om het volume aan te passen en nu klonk de stem wat zachter, al waren de woorden nog wel verstaanbaar. In openbare ruimtes kon het instrument afgezwakt worden, maar er bestond geen mogelijkheid om het helemaal af te zetten.

Hij liep naar het raam, een vrij kleine, tengere gestalte, waarbij de magerheid van zijn lichaam nog werd geaccentueerd door de groene overall die het uniform was van De Partij.

‘Diversiteit’ = ‘Als het maar geen blanke vent is die redelijk denkt’

De overall benadrukte de sekseneutraliteit en diverse inclusiviteit van alle inwoners, en hun solidariteit met Aarde en haar Toekomstige Generaties.

Zijn haar was uiterst blond, zijn gezicht van nature bloedrijk, zijn huid verruwd door biologische zeep en stompe Bioplastic-scheermesjes en de kou van de winter, die nu pas voorbij was dankzij de opwarming van De Aarde.

Het uitzicht van Willem Smit vanuit de Future Flat

Daarbuiten maakte de wereld, zelfs door het gesloten vensterraam heen, een koude indruk. Beneden in de straat joegen kleine wervelwinden stof en papiersnippers in spiralen omhoog, en hoewel de zon scheen en de lucht haard blauw was, scheen nergens enige kleur in te zitten. Geen boom, struik of groen doorbrak de monotonie van beton, glas en silicium van velden vol zonnepanelen.

Deze onveilige plantaardige objecten waren reeds verwijderd en tot dienst van de Klimaatdoelen gemaakt in de biomassa-centrales.

De enige kleur kwam van het blauw van de grote propaganda-biljetten die overal waren aangeplakt. WAT WAS JOUW CO2-VOETAFDRUK VANDAAG?, stond er onder, terwijl de Kwetsbare Aarde als eenzaam ruimteschip in het oneindig heelal haar appel op je leek te doen, voor de Toekomstige Generaties.

Beneden ter hoogte van de straat flapte een ander biljet, dat aan 1 van de hoeken was ingescheurd, stuipachtig in de wind en daarbij bedekte en ontdekte het afwisselend dit ene woord: Klima-Soc, de afkorting van Klimaat Socialistische Partij Nederland.

De fusiepartij van alle partijen die na de Klimaatwet van Kameraad Eric Wiebes besloten dat individuele verschillen ondergeschikt dienden te zijn aan de Urgentie van Het Klimaatprobleem.

Ver weg daalde een drone neer tussen de daken, stond een ogenblik stil als een bromvlieg, en vloog toen weer weg in een bocht. Het was de politie-patrouille, die bij de mensen door de ramen naar binnen gluurde om te waarborgen dat zij hun privacy op veilige wijze in acht namen.

Maar de patrouilles deden er niet toe. Alleen de Gedachten-politie deed er toe die alle inwoners tegen energieverspilling, discriminatie en haat beschermde voor Uw en Onze Veiligheid.

Via het Smartweb babbelde de stem van Rijksoverheid.nl nog maar steeds voort over de successen van het Negende Driejarenplan voor Duurzame Groei en de Vierde Industriele Revolutie, dat de gestelde energiedoelen meer dan in vervulling waren gegaan.

Het Smartweb met Smartmeters en Smartsensors kon zowel zenden als ontvangen.

Elk geluid dat Willem maakte en dat boven een heel zacht gefluister uitging en iedere beweging, zou er door worden geregistreerd. Bovendien kon hij zolang hij binnen het bereik bleef van Veiligheidscamera’s zowel worden gezien als gehoord.

Marcel Goldstein: De Klimaatontkenner!

Het was natuurlijk niet mogelijk te weten of je op een bepaald ogenblijk werd gadegeslagen. Hoe vaak of volgens welke methode, de Gedachtenpolitie de lijn van iemand aftapte, was een kwestie van gissen.

Het was denkbaar dat zij iedereen voortdurend in het oog hielden. Maar in elk geval konden ze je persoonlijke verbinding met het Smartweb hacken wanneer ze maar wilden. Je moest leven- je leefde, uit een gewoonte die instinct werd- in de veronderstelling dat elk geluid dat je maakte werd afgeluisterd, en- behalve in het donker – werd nagegaan.

Willem bleef met zijn rug naar de Veiligheidscamera’s toestaan. Dat was veiliger; hoewel, zoals hij maar al te goed wist, ook een rug veelzeggend kan zijn. Op een kilometer afstand torende het Ministerie van Klimaatwaarheid, waar hij in dienst was, hoog en wit boven het door biomassa-stook beroete landschap.

Dit, dacht hij met een soort vage afkeer- Dit was Den Haag, de Smart-City van Klimaatgidsland Nederland, de dichtstbevolkte provincie van de Verenigde Staten van Europa, Koploper in het Mondiale Resilient City Network voor Klimaatinclusieve Toekomstige Generaties.

Hij trachtte een of andere jeugdherinnering op te diepen, die hem moest duidelijk maken of Den Haag altijd zo was geweest als nu. Modernistische architectuur zo ver zijn hoog reikte met legbatterij-achtige woonkazernes als maquettes uit een 3D-printer.

De vanwege hun lage energieprestaties gesloopte historische wijken waar stof van gips door de lucht warrelden. En waar wilgenroosjes bloeiden tussen de bouwputten voor nieuwe klimaatneutrale woonkazernes, gebouwd voor Nieuwe Medelanders in de Inclusieve Maatschappij.

Maar het had geen zin; niets was er over van zijn jeugd dan een aantal helder verlichte beelden, die opdoemden zonder iets van achtergrond en die meestal onbegrijpelijk waren.

Den Haag

Het Ministerie van Klimaatwaarheid- Klimawa in Nieuwspraak- verschilde opvallend van elk ander voorwerp, dat er verder in zicht was. Het was een geweldige kantoortoren van glas, toespitsend tot een punt voorzien van een windturbine die tot 300 meter hoog reikte. Vanwaar Willem stond, was het net mogelijk te lezen, hoe in sierlijk schrift de nieuwe leuzen van de Klimaat-Socialistische Partij waren uitgelicht in LED-licht

Afkoeling is Opwarming
Armoede is Welvaart
Gelijkheid is Diversiteit

George Orwell: 1984 (voor de televisiekijkers/stompzinnigen: dat is de bron van ‘Big Brother’)

Het Ministerie van Klimaat bevatte, naar men zei, bovengronds drieduizend klimaatneutrale kamers, en beneden overeenkomstige vertakkingen. Verspreid over Den Haag waren er precies nog drie andere gebouwen van soortgelijk voorkomen en grootte. Zij maakten met de reusachtige windturbines de omringende architectuur zo volkomen dwergachtig, dat je van het dak van het Future-Flatgebouw ze alle vier tegelijk kon zien.

De Twee minuten Klimaat tijdens de Klimaatweek; ageren tegen Marcel Goldstein, die samenspant om De Klimaatdoelen te frustreren

Het waren de gebouwen van de vier Ministeries, waartussen het hele bestuursapparaat werd verdeeld.

Het Ministerie van Klimaatwaarheid, dat zich bezighield met het afstemmen van de economie en haar cultuur op De Klimaatdoelen van Parijs, de bestrijding van Nepnieuws, opvoeding en schone kunsten voor het Welzijn en de Veiligheid van de Aarde en haar Toekomstige Generaties.
Het Ministerie van Diversiteit en Inclusiviteit, belast met de taak van kinderopvoeding tot Verantwoordelijke Wereldburgers via de Raad van Kinderen, Climate Smart Kids, bestrijding van racisme, haat en discriminatie.
Het Ministerie van Voedselkwaliteit en Welvaart, dat de rantsoenen van haar Climate Smart-citizens afstemt op de behoeften van De Aarde en haar Toekomstige Generaties.
Het Ministerie van Veiligheid, dat wet en orde handhaafde.

Het Ministerie van Veiligheid was bepaald het meest angstwekkend. Er zaten helemaal geen ramen in. Willem Smit was nooit binnen in het Ministerie van Veiligheid geweest…..tot de volgende aflevering 🙂

4 Replies to “2030 (Een actualisatie van George Orwell’s 1984)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *