Mijn Ondergang is in Transsylvanie al voorspeld..

Broeder Franciscus, mijn leeslampje

In een ‘pensiuna’ in het Wilde Oosten van Roemenië (2005) ontmoette ik ’s lands beroemdste tarotkaartlegger Damian. De nachtelijke aanvaring in Transsylvanie, het land van Graaf Dracula heeft mijn toekomst veranderd.

Wie de film ‘The Red Violin’ (1998, aanrader!) heeft gezien weet al wat tarot is, een op de toekomst gerichte vorm van het kaartspel ‘Pesten’, waar Leven toch al lijkt op ‘Mens Erger je Niet’. Een oude heks met bijzondere gaven legt in deze film voor de vrouw van vioolbouwer Busotti kaarten met een symbool uit.

Ieder symbool staat voor een levenswending en wat mij bijbleef was dat de opvolging van La Luna en Muerte mevrouw Busotti niet veel soeps bracht.

Vuilnisbakbeer met welpen, zie reportage

Na een avond berenjacht kwam ik met een collega en fotografische mentor terug in het pension, drie uur in de nacht. Dorst. Met vijfhonderd kilometer Roemeense (!!!)weg in de wielen en een werkdag van 16 uur mocht duidelijk zijn naar welke drank onze voorkeur ging.

BIERRRRR

Een, twee, drie, mijn reisgenoot en collega begaf het en ging op bed. Mijn Friese boerenzuip-opvoeding bracht mij naar nummer vier en twee tafelgenoten. Een daarvan had het typische zigeuneruiterlijk, gitzwarte ogen en een bezwerende lenige stem, die ogenblikkelijk deden denken aan het soort magiër dat ook in Dungeons en Dragons voorkomt.

Tarot in ‘The Red Violin’

De andere tafelgenoot was de gemoedelijke Leo, de pensionbaas die met mij en Damian in minder dan een uur tijd de kwaliteit van Roemenië doorzaagde. De conclusie: Het is een mooi ruig land maar het gaat slecht omdat er Roemenen wonen. Dat bleek ook een officieel Transsylvanisch spreekwoord. Vijf en zes. Zolang je goed eet en goed ……. valt het leven wel mee, ook een Roemeens gezegde.

Het gespreksonderwerp dat over onze tafel kaatste ging over Nederland, Roemeense dames en hun honger naar geld, het Transsylvanisch maandsalaris en via die onmogelijke wendingen die een tafelgesprek om vijf uur ’s ochtends kan nemen kwamen we op occulte zaken: geesten bezweren, Jomanda’s voorspelling aan Jack Spijkerman (tien is je getal Jack.., de in A’dam Zuid woonachtige Spijkerman ging later prive ten onder door overstap van Vara naar TV 10)….. en tarotkaarten.

In die hoek moet u het laatstgenoemde kaartspel namelijk plaatsen.

Mr Death

De in volledig zwart geklede Damian toverde een krantenstukje te voorschijn, waarin hij met zijn kaarten stond. De spitsige Roemeen met vlammende kolenogen had de kaarten gelegd voor cliënten, en ze geadviseerd over de toekomst. Zijn kaarten waren zijn vrienden, hij sprak met ontzag over ze alsof het invloedrijke mensen waren. Ook de mij nuchter lijkende Leo bleek een ware gelovige die zelf niet vies was van een kaartje leggen.

Ik, als rationeel kind van De Verlichting begon over glazen bollen die niet meer dan knikkers zijn, paddestoelen die vreemde mensen rare dingen doen zien als Lapricorns (Ierse kabouter), een spook dat bij nader onderzoek een kapotte ventilator bleek: kortom, ‘U gelooft hier in dit achterlijke land nog in heel veel idioots’. Het mocht niet baten, beide bleven bloedserieus en ik werd met het openen van blik nummer zeven nieuwsgierig.

…afdalen in de dood

Damien haalde zijn schatjes en in mijn verdunde bloed steeg de spanning. Bij terugkomst van de zwartgeklede magiër verscheen een zwaar uitgevoerd kistje op tafel, tussen de blikken die de charmante nachtzuster van het Pensiuna, Diana verwijderde. In mijn roes verbeelde ik me dat ze lieflijk naar me glimlachte, alles leek even betoverend.

Een sleuteltje draaide in een slotje en bij het openen van het zerk verscheen rood fluwelen voering. Damien zijn slangachtige handen glipten naar binnen, naar het kaartendek dat met tenminste drie zwarte doeken omwonden was. Met lenige vingers ontvouwde hij het dek, met een lichtvoetige verteltrant uitleggend hoe belangrijk de manier was waarop de kaarten het licht zouden zien.

Hoe het schudden en uitleggen precies ging, het is mij om dranktechnische redenen ontschoten. Uiteindelijk moest uit meerdere stapeltjes een kaart gekozen worden, een ritueel dat werd herhaald. De eerste bleek geen slechte kaart: “the world, ieties ae werry goetekaart”, wist Damien te bezweren.

La Luna

Bij de tweede twijfelde ik nog wat te kiezen. Deze besluiteloosheid bracht een kaart die al bekend was uit The Red Violin: La Luna…., en ik slikte iets heftiger een slok bier naar binnen. La luna, de maan staat voor onheil, zoals het Engelse woord Lunacy voor krankzinnigheid staat, maanziekte. Naar de maan huilen als een Lunatic…

Ondertussen knipperden mijn ogen en ik knikkebolde. Het was half zes en mijn meest nabije toekomst zou zich waarschijnlijk in bed bevinden.

Maar we zetten door en wisten zeker dat deze papieren fruitautomaat toch drie keer bar zou moeten geven, jackpot. Op de derde kaart geen afbeelding van de charmant lonkende nachtzuster Diana naakt, maar een toren. Aah, die toren ken ik wel van schaken en menig schaakamateur werd hiermee de hoek van het bord gewezen. Alleen viel van deze toren een mannetje af, en volgens Damian trof ik het niet.

La Luna, van Lunacy, gekte (Maanziek)

Om een lang verhaal kort te maken: Het loopt slecht met mij af. Damian wilde zien of hij mijn lot nog kon keren met drie I-Ching muntjes. Maar de uitspraak van Einstein dat God niet dobbelt gonsde door het hoofd. Ik besloot mijn lot niet van een paar muntjes te laten afhangen, en zocht het hogerop.

Op bed viel mijn geest van een hoge toren in een diep dromenland en bij ontwaken kwam de herinnering weer omhoog naar mijn armzalig levenslot. Versterkt door een milde kater leek de ondergang blijkbaar nu al ingezet. Zo bleef ik mij de hele dag nuchter en Verlicht inbeelden dat dit soort bijgeloof geen invloed had. Maar stiekem bleven Damian en zijn voorspellingen toch door het hoofd spoken.

Mr Death

Het feit dat ik dit stukje schrijf geeft ook aan dat de gebeurtenis de toekomst heeft beïnvloed. Misschien is dat wel de kracht van zaken die wij bijgeloof zijn noemen, zoals het ook niet uitmaakt of je iets nu metaforisch bedoelt of niet. Een metafoor werkt omdat het zo werkt, zoals je met marketing ook massa’s betovert, Harry Potter-stijl, hun onderbewuste aangrijpt.

De mogelijkheid ‘Stel dat het toch’, een gebeurtenis die immers nooit volledig is uit te sluiten, maakt dat we voortekenen zien die ons latere leven beïnvloeden, om de simpele reden dat we ze hebben gezien en onthouden. Er gaat een deurtje open.

Bewust of onbewust gaan mensen er toch rekening mee houden. En dan: waarom zou je niet in toekomst voorspellen met Tarot geloven, en wel in toekomstvoorspelling met Klimaatmodellen, High Tech Glazen Bollen waarmee de Groene Persil-man in zijn witte jas claimt te kunnen zeggen wat ’t weer wordt in ’t jaar 2100. Om vervolgens op gezag daarvan je hele economie te offeren, je rechtstaat en democratie met een Klimaatwet die 1 september ingaat.

Wie is er nu BIJ-geloviger?

Zo zat ik maanden later thuis in Amsterdam Zuid in een café voor kansarme schrijvers, vlak voor het slapen gaan in het luxe Concertgebouw-buurtje te praten met een beschonken zwerver. Hij was van hoog komen vallen en moest nu in de Jellinek zijn trots opzij zetten. Omdat het voor mislukking nooit te laat is. En je slechts kunt beroepen op wat je nu doet met wat je gedaan hebt.

Ik had net paginagroot een biologenverhaal met foto’s gepubliceerd op de omslag van een landelijke ‘kwaliteitskrant’ – professionele triomf als kersverse ZZP (Zelfstandige Zonder Perspectief) wetenschapsjournalist- en grinnikte ondertussen, door het tafereel dat achter ons plaatsvond.

Broeder Franciscus, de leeslamp

Er was er één jarig hoera, hoera aan tafeltje drie, en op zijn hoofd zetten zijn vrienden een hoedje van krantenpapier. Op de afgeplakte rand was nog net een mij wel bijzonder bekend artikel te herkennen, de eigen claim to fame op de omslag van de (voormalige) kwaliteitskrant. Dat dus al na een dag ongelezen belande op het dronken hoofd van een verjarende hockeybal.

Wat mijn naderende ondergang dus betreft, hoogmoed zal niet de toren zijn waar ik van af val. Bier misschien? Daar hebben we teveel discipline voor. Ook wanneer je eigenlijk niet meer opkan, breng je toch die wilskracht op om door te drinken 🙂

2 Replies to “Mijn Ondergang is in Transsylvanie al voorspeld..”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *