2030, George Orwell in de Polder (7)

Het Ministerie van Klimaat

In de vorige aflevering werd onze held Willem Smit- levend in Klimaatheilstaat Nederland in 2030, werkzaam voor het Ministerie van Klimaat- belaagd door de buurkinderen van zijn buurvrouw Marjolein Smallenbroek, lid van de Greta Thunberg-Klimaatspionnen en fanatieke Klimaathockeyers. Hij kwam bij de familie Smallenbroek op bezoek om hun kapotte warmtepomp aan de praat te krijgen. 

Vandaag denkt Smit terug aan hoe de Klimaatheilstaat gevestigd werd in Nederland met de Klimaatwet op 1 september 2019, om verder te schrijven in zijn illegale dagboek zonder CO2-label, zijn doodvonnis tekenend als ‘klimaatontkenner’. Voor aflevering 6: zie HIER. Ben je helemaal nieuw bij onze totalitaire klimaatschets ‘2030’- over Nederland dat onderworpen is onder de Klimaatwet van Marx Rutler-  begin dan bij deel 1.

Klimaat Socialistische Partij Nederland, fusie van VVD, CU, CDA, Groen Links, PvdA en D66

Het was normaal voor mensen van boven de dertig om bang te zijn voor hun eigen kinderen.

En met reden, want er ging nauwelijks een week voorbij, dat partijkrant De Waarheid ( de fusie van linkse media NRC, Volkskrant, Trouw) niet een bericht bracht waarin werd beschreven hoe 1 of andere kleine gluiper van een luistervink- ‘Hero of the Planet’ was de gebruikelijke naam- een compromitterende uitlating opving, en zijn ouders als Klimaatontkenner had aangebracht bij de Gedachtenpolitie van het Ministerie van Veiligheid.

Voor uw en onze Veiligheid uiteraard vielen dan zwaarbewapende Ollongrenbrigades binnen, waarna deze wetenschapsontkenners uit de ouderlijke macht werden ontzegd door Jeugdzorg en de Raad van Kinderen.

Willem Smit kroop terug zijn appartement in, nam onverschillig zijn pen bij het dagboek op en vroeg zich af of hij nog iets kon vinden om te schrijven. En zo moest hij weer terugdenken aan dat moment van wederzijds begrip, dat hij met mediachef van de Klimazi-Partij, Maarten Beulemans had gedeeld bij de Twee Minuten Klimaat.

Verboden Subversieve Literatuur

Jaren geleden- hoe lang was het? Tien jaar geleden, vlak nadat op 1 september 2019 de Klimaatwet van kracht werd- had hij gedroomd dat hij door een pikdonkere kamer liep. En iemand, die aan de ene kant van hem zat, had toen hij voorbijkwam gezegd: “Wij zullen elkaar ontmoeten daar waar geen Groene Leugen meer is- de benaming die vissers altijd gaven aan de door de Nederlandse overheid gesponsorde Milieubeweging.

Het werd heel rustig gezegd, bijna terloops- een mededeling, geen bevel. Hij was doorgelopen zonder stil te staan. Het merkwaardige was nu dat toen, in de droom, de woorden niet veel indruk op hem hadden gemaakt.

Befehl ist Befehl

Willem Smit leefde nog zoals de meeste Nederlanders, aan het media-infuus van de Nationale Propaganda Organisatie (NPO) en haar NOS-Journaal, meer begaan met welke wielerploeg in de Vuelta op kop lag, of op welke banden Max Verstappen ver weg in China een Grand Prix had gereden, dan hoe de democratie uit naam van “het Klimaat’ werd ontmanteld en burgerrechten werden uitgekleed voor bankiersbelangen.

De term ‘groene leugen’ vond hij ‘extreem’ klinken, gemoedsrust verstorend, dus moest het wel overdreven en onwaar zijn.

Republiek Bruinisse. Een halve waarheid is een hele leugen. Het voorzorgprincipe heeft aan halve waarheden genoeg

Dus stemde hij opnieuw de VVD, die later in 2023 opging in de Klimaatsocialistische Partij (Klimsoc) als fusie van de kartelpartijen, ‘vanwege de urgentie van het klimaatprobleem’. Pas toen de klimaatdictatuur steeds dwingender werd opgelegd, en alle wetten ondergeschikt werden gemaakt aan CO2-politiek, had hij het belang gezien van die droom.

Hij kon zich nu niet meer herinneren of het voor of na de droom was dat hij Maarten Beulemans voor het eerst had gezien. Of dat hij ook zijn stem had herkend.

Corruptie gegarandeerd

Willem Smit had voor zijn gevoel nooit met zekerheid kunnen uitmaken of Beulemans nu vriend of vijand was, ook niet na die flits in de ogen bij de Twee Minuten Klimaat vanochtend. Het scheen er ook niet veel toe te doen. Er was een band van begrip tussen hen, belangrijker dan genegenheid of partijgangerschap. ‘Wij zullen elkaar ontmoeten daar waar geen Groene Leugen meer is’, had hij gezegd.

Hij wist niet wat het betekende, behalve dat het waarheid zou worden.

Sjoemelnatuur (2015), zie hier het volledige onderzoek

De dag was nog koud en helder voor de tijd van het jaar, dankzij de klimaatverandering en het grillige extreem weer. Verderop zoefden de wieken van een stadswindturbine, en overal hing de penetrante bosbrandlucht van groene energie, opgewekt door biomassacentrales die bos uit Amerika importeerden om op te stoken voor De Doelen van De Partij en het Ministerie van Klimaat haar Rijksdienst voor Onderwerping van Nederland (RVO).

Beneden op straat flapte de wind het kapotte aanplakbiljet heen en weer, en stuipachtig verscheen en verdween het woord KLIMSOC. Groenspraak, dubbeldenken; wat ook wel ‘meten met twee klimaten’ werd genoemd, de veranderlijkheid van het klimaatverleden dat de Knappe Wetenschappers van het KNMI steeds ‘homogeniseerden’, zoals De Partij die aanpassing van metingen noemde.

En nu zonder 1,9 graden ‘correctie’

Smit had een gevoel alsof hij rondzwierf door donkere wouden, verloren in een monsterlijke wereld waarin hij zelf het monster was. Hij was alleen. Het verleden was dood, de toekomst was onvoorstelbaar. Welke zekerheid had hij dat ook maar 1 enkel, nu levend menselijk wezen nog aan zijn kant stond, nadat alle zogenaamde ‘klimaatontkenners’ waren opgepakt door De Partij.

En hoe kon hij weten of de overheersing van Klimsoc niet altijd zou voortduren? Alsof zij antwoord gaven, zo keerden de partijleuzen van het Ministerie van Klimaat tot hem weer;

  • Windmolens zijn duurzaam
  • Bomen verbranden is groene energie
  • Subsidie is Winst

Een positieve verandering? De milieubeweging met wortel en tak uitroeien

De zon stond nu in het westen en de verduisterde vensters van het Ministerie van Klimaat keken, nu het licht niet langer op hen scheen, bars als de schietgaten van een fort. Zo zag alle modernistische en klimaatneutrale architectuur er uit: onmenselijk, deprimerend en afstotelijk, maar wel duurzaam. Duuuuurrrzaaaam.

De moed zonk Willem Smit in de schoenen tegen over dat reusachtige klimaatneutrale gebouw en haar deprimerende duurzaamheid. Alle Prozac-voorraden van de wereld zouden het nare gevoel bij aanblik van ‘groene’ architectuur niet kunnen wegnemen. Weer vroeg Smit zich af voor wie hij het dagboek schreef. Voor de toekomst, voor het verleden- voor een tijd die wellicht denkbeeldig was.

Burgerrechten, geen woord….

En straks als hij werd opgepakt wachtte Smit niet de dood, maar vernietiging. Het dagboek zou tot as vergaan en hij zelf zou met burgerservicenummer uit de archieven worden gewist. Zijn organen zouden door Kameraad Pia verhandeld worden, de rest van zijn lichaam als biomassa vergist voor de Klimaatdoelen.

Alleen de Ollongrenbrigade van de Gedachtenpolitie zou lezen wat hij had geschreven, voordat zij het wegvaagden uit de herinnering. Hoe kon je een beroep doen op de toekomst wanneer er geen stoffelijk spoor meer van je bestond. Willem Smit was als Klimaatontkenner een eenzame geest, die een waarheid uitte welke niemand ooit zou horen.

Na krasloten nu ook kras-openbaarmaking, dat de mensen die de lasten krijgen niet zien WIE ze opleggen

Maar zolang als hij haar uitte, werd op een of andere duistere wijze de Groene Leugen doorbroken, een spoor van Menselijkheid bleef in dit universum als bij principe bestaan. Niet door jezelf te doen horen, maar door bij je verstand te blijven, zette je de menselijke erfenis voort. Smit ging terug naar de tafel, pakte zijn pen en schreef:

Aan de toekomst of aan het verleden, aan een tijd wanneer het denken vrij is, wanneer de mensen onderling van gedachten mogen verschillen en niet alleen in klimaatneutrale kazernes leven, aan een tijd waarin er waarheid bestaat en wat gedaan is niet ongedaan gemaakt kan worden. uit het tijdperk van de Klimaatwet, uit het tijdperk van eenzaamheid, uit het tijdperk van Moeder Aarde, uit het tijdperk van Groenspraak (Greenspeak) en Dubbeldenken, meten met twee klimaten. 

Gegroet!

Klimaatdictatuur

Hij was reeds dood, dacht Willem Smit. Het scheen hem toe dat hij pas nu, nu hij in staat was geweest zijn gedachten te formuleren, de beslissende stap had gedaan. De gevolgen van elke daad liggen besloten in de daad zelf. Willem Smit schreef: Klimaatontkenning leidt niet tot de dood. Klimaatontkenning IS dood.

Nu Willem Smit zichzelf had leren kennen als dood, werd het van belang zolang mogelijk in leven te blijven. Op twee vingers van zijn rechterhand zaten inktvlekken, terwijl alle pennen inmiddels waren verboden en alle communicatie met Smartphones plaatsvond, aangesloten op het Internet of Things van De Staat haar Smartweb. Dit was precies het soort van detail dat je zou kunnen verraden bij het Ministerie van Klimaat.

Straks verplicht voor iedereen

Een of andere volijverige snuffelaar in het Ministerie van Klimaat (een vrouw waarschijnlijk: zo iemand als de kleine, peenharige vrouw of het donkerharige meisje van de RVO, zou zich kunnen gaan afvragen waarom hij in de vegetarische lunchpauze aan het schrijven was geweest met een ouderwetse pen. En zich afvragen wat hij dan geschreven had, en dan een wenk geven naar de Gedachtenpolitie.

Na handen wassen borg Willem Smit het dagboek weer in de la. Het had geen zin te proberen het te verstoppen. Wel kon hij proberen voor zichzelf een waarschuwingsteken aan te brengen, of in de tussentijd iemand anders het had gelezen. Met de top van zijn vinger pikte hij een herkenbaar deeltje witte stof op en deponeerde dat op de hoek van het omslag, waar het wel moest afvallen als het Dagboek van een Klimaatontkenner’ werd aangeraakt.

Departement van het Ministerie van Klimaat

En hij toog naar het Ministerie van Klimaat om zijn Partijwerk weer op te pakken.

  • tot morgen bij aflevering 8 van 2030, George Orwell in de Polder

One Reply to “2030, George Orwell in de Polder (7)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *