2030, George Orwell in de Polder (9)

Corruptie gegarandeerd

In de vorige aflevering zagen we Willem Smit aan het werk op de archief-afdeling van het Ministerie van Klimaat, het is april 2030 en Nederland is na 11 jaar getransformeerd tot totalitaire Klimazistaat onder de Klimaatsocialistische Partij (Klimsoc).

Op het Ministerie van Klimaat moest hij helpen bij het maken van berichten die de opbrengsten van windturbines opblazen tot ‘miljoenen huishoudens’, hij moest onkosten (subsidies) wegmoffelen tot ‘maatschappelijke winsten’ en temperatuurgrafieken aanpassen naar de wensen van De Partij: ‘Homogeniseren’ zoals de Klimaatsocialistische Partij (Klimsoc) dat noemt.

Vandaag krijgen we een nadere inkijk in hoe het Ministerie van Klimaat de actualiteit en historie aanpast bij de Wensen van De Partij en haar Planbureau voor de Leefomgeving. Hij verzint een ‘wetenschappelijke’ meetlat waarmee Klimsoc het succes van haar eigen beleid kan veinzen in ‘virtual reality’: de Mean Species Abundance (MSA)

Klimaat Socialistische Partij Nederland, fusie van VVD, CU, CDA, Groen Links, PvdA en D66

…maar eigenlijk, dacht Willem Smit, terwijl hij de opbrengstcijfers van windenergie van het Ministerie van Klimaat opwaardeerde naar ‘miljoenen huishoudens’ was het niet eens een vervalsing. Het was alleen maar de vervanging van het ene stuk nonsens door het andere. Merendeels hielden prognoses voor duurzame energie geen verband met iets in de werkelijke wereld. Zelfs niet het soort van verband dat ligt besloten in een regelrechte leugen.

Statistieken met ‘huishoudens’ en opgesteld vermogen van duurzame energie waren al evenzeer een fantasie in hun oorspronkelijke lezing als in hun gecorrigeerde lezing. Heel vaak werd er van je verwacht dat je die opbrengsten in huishoudens die het Ministerie van Klimaat verkondigde zo wel uit je hoofd kon opstellen. Bijvoorbeeld de aankondiging dat wel 5 miljoen ‘huishoudens’ zouden profiteren van het SER Energieakkoord, die later waren bijgesteld naar 6,5 miljoen ‘huishoudens’.

Hoeveel teveel ben jij volgens de Klimazi’s?

Bij het herschrijven van de aankondiging verhoogde Willem Smit dat getal alvast tot ‘7 miljoen huishoudens’, omdat al maar meer windturbines bijgebouwd werden. Of ze ook werkten en daadwerkelijk stroom aan huishoudens leverden deed er in het geheel niet toe. De aankondigingen dienden voor ‘draagvlak’ voor het beleid van De Partij. Of Willem Smit nu 4 miljoen of 8 miljoen had geschreven, niemand wist hoeveel stroom uit het groeiende windturbinepark nu daadwerkelijk door gebruikers werd afgenomen in Nederland, laat staan dat iemand daar om gaf.

En zo was het gesteld met elk soort van gegevens over klimaat, temperatuur, duurzaamheid. Alles vervluchtigde tot een donkergroene schaduwwereld, waarin zelfs het jaartal onzeker was geworden.

Willem Smit keek naar de overkant van de zaal. In de box van de Archiefafdeling tegenover de zijne zat een man met zelfrechtvaardigende ogen, waar het duurzame klimaatvuur uit de ogen straalde, Marcel Beukeboom heette hij. De meeste collegae kende hij zelfs niet bij naam hoewel Smit ze dagelijks heen en weer zag draven door de gangen of zag gebaren tijdens de Twee Minuten Klimaat. Beukeboom scheen ‘Klimaatgezant’ te zijn, en mocht daarom jaarlijks een miljoen airmiles sparen om Nederland als Klimaatgidsland te etaleren.

De nationale verkoper van de Klimaatdictatuur en overheidsbeleid, Nationale Propaganda Organisatie (NPO)

Hij wist dat in de box naast hem het kleine vrouwtje met haar peenkleurige haar dag in dag uit zwoegde, eenvoudig om in de publicaties de namen op te zoeken van mensen die opgepakt waren door het Ministerie van Veiligheid. Van hen werd geacht dat ze niet langer bestonden, en dus schrapte zij die namen uit media. Daar zat iets toepasselijks in, omdat haar eigen man was opgepakt en verdwenen.

En een paar boxen verder was een zachtzinnig, onpraktisch en dromerig wezen, Bart Verheggen, met een stiekem brilletje, revanchistische blik en verrassend talent om te goochelen met rijm en metrum, bezig met het vervaardigen van bijgewerkte lezingen- ‘definitieve klimaatwetenschappelijke publicaties’ werden zij genoemd- van eerdere papers die ideologisch schadelijk waren geworden, maar die om 1 of andere reden moesten blijven bestaan als bloemlezingen.

‘Klimaatverandering tegengaan’, het stoppen van zonneschijn, het nat worden van water. Nog meer bewijs: Nederland is een totalitaire Maoistische Oligarchie

En de zaal van het Ministerie van Klimaat met haar ongeveer vijftig werkkrachten, was slechts een subsectie, een cel in het grote geheel van de Archiefafdeling. Er naast, er boven, er beneden, waren andere zwermen redacteuren bezig aan de onvoorstelbare hoeveelheid karweien die het aanpassen van de realiteit bij de wensen van de Partij betrof.

Daar waren de grote drukkerijen met hun afdelingsredacteuren, hun typografische deskundigen en hun Photoshopafdelingen voor het vervalsen van persfoto’s, de vervaardiging van officieel nepnieuws als ‘Bosbranden in de Amazone door sojateelt en vlees eten’.

Daar waren de legers van registrators, wiens werk eenvoudig bestond uit het opstellen van lijsten van boeken en tijdschriften die moesten worden ingetrokken, bijvoorbeeld omdat ze de suggestie wekten dat De Klimaatverandering iets van alle tijden was, iets natuurlijks kon zijn, en dat CO2 een onmisbare bouwstof van het plantaardige leven is in plaats van de vervuiling die Klimsoc leerde.

Tijdelijke klimaatverandering boven Het Plein bij het Ministerie van Klimaat van de Klimaatsocialistische Partij (Klimsoc)

Daar waren de uitgebreide bergruimten, waar de gecorrigeerde drukwerken werden opgeslagen en de ovens, waar de oorspronkelijke exemplaren werden vernietigd. En hier en daar, volkomen anoniem, zat het leidende brein dat al deze arbeid coordineerde en de politieke lijnen uitstippelde, die het nodig maakte dat dit fragment van het klimaatverleden of de Partij-historie moest worden gehandhaafd, dat vervalst, en het andere volkomen weggevaagd.

De Archiefafdeling van het Ministerie van Klimaat werkte samen met het Ministerie van Diversiteit en Inclusiviteit aan de Sustainable Development Goals. Gezamenlijk hadden zij niet enkel de taak om het verleden te reconstrueren naar de wensen van De Partij en 2030 Agenda. Hun doel was om het geestesleven van de burgers van Klimaatgidsland Nederland volledig te beheersen.

Straks verplicht voor iedereen

Zij hadden het monopolie verworven op de vervaardiging van kranten, films handboeken, Netflix-programma’s op het Smartscreen en het Smartweb, romans met elke denkbare soort van voorlichting, duurzaam onderwijs en CO2-neutrale ontspanning, van een standbeeld van een Hero of the Planet tot een Klimaatleuze, van een lyrisch gedicht over Moeder Aarde tot een klimaatbiologische verhandeling en van een Groen Links schoolboek voor het kind tot een Greenspeak-woordenboek met een ABC van de Milieubeweging.

Het Ministerie van Inclusiviteit had niet alleen te zorgen voor de veelsoortige behoeften van de Klimaatsocialistische Partij (Klimsoc), maar moest de hele onderneming nog eens op een lager peil herhalen ten behoeve van het televisie- en sportverslaafde proletariaat.

Er was een hele keten van afzonderlijke afdelingen, belast met proletarische literatuur, robotische muziek vervaardigd om binnen 3 seconden in het brein te hangen, drugs, verstrooiing en ontspanning, alles om de aandacht af te leiden van serieuze zaken als landsbestuur.

Dah Natuah Mag Nie In Duh Weg Zittuh Oeh Oeh Oeh Oeh: de VVD in de Oertijd van het menselijk denken

Hier werd een krant vervaardigd, De Telegraaf, waar bijna niets anders in stond dan sport, misdaad en astrologie, sensationele stuiverromannetjes, films druipend van seks en geweld en sentimenteel Hollandstalige dan wel Nederrapliedjes, die helemaal op mechanische wijze werden gecomponeerd in de computer, op basis van Artificial Intelligence en commerciële verwachtingspatronen na marktonderzoek.

Er was zelfs een hele subsectie belast met de vervaardiging van de laagste soort pornografie, bedoeld ter pacificatie van jonge mannen opdat zij niet in opstand zouden komen, maar door seksverslaving beheerst enkel met zichzelf bezig zouden blijven. Was er voor klimatofielen het ijsberen bedacht, de ‘proles’ moesten met masturberen bezig gehouden.

Geen enkel Partijlid, behalve zij die er aan werkten mochten naar de producties kijken.

Geen enkel HUISHOUDEN krijgt wiebelstroom

Er waren -zoals we vorige aflevering zagen- drie gemakkelijke herschrijfopdrachten op Willem Smit zijn scherm verschenen, die hij eenvoudig had afgewerkt tot de Twee Minuten Klimaat hem zijn werk onderbraken.

  • 1 . Temperatuurgrafiek Eelde 1900-1950, Klimaatmisdunk, rectificeer extreem weer en homogeniseer, rectificeer voorspelling extreem weer 2030
  • 2. Opbrengstcijfers windenergie SER Energieakkoord voor Duurzame Groei, voorspellingen Energieakkoord 2023-2030 Ministerie van Waarheid (Rijksoverheid .nl), rectificeer naar opgesteld vermogen en ‘5 miljoen naar 6,5 miljoen huishoudens’, blackouts Tennet herschrijf ‘Russische infiltratie’
  • 3. Publicatie De Waarheid 30-3-2030,’Miscitaat klimaatvluchtelingen Marrakechakkoord rectificeer naar ‘oorzaak CO2 kwetsbaarste generaties’
  • 4. Grafiek Compendium voor de Leefomgeving Biodiversiteit: maak data, schets historisch drama, toon succes beleid Klimsoc dubbelplusgoed grafiek duurzaam geloofwaardig

    Sjoemelnatuur (2015), zie hier het volledige onderzoek

Nu na terugkeer van de Twee Minuten Klimaat schoof Smit zijn bureaustoel eens goed voor het bureau om aan taak 4 te beginnen. Hij veegde zijn bril schoon, en ging voor zijn grootste stuk werk van deze ochtend zitten: het bij elkaar fantaseren van biodiversiteitstatistieken voor het Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) , de adviseur van de Raad van State bij het waken over de voortgang van De Doelen van De Partij in haar allesomvattende Klimaatwet.

Willem Smit zijn grootste plezier in het leven lag in zijn werk. Merendeels was het vervelend routinewerk, maar daar tussendoor kwamen ook opdrachten, zo moeilijk en ingewikkeld, dat je er in kon opgaan als in de diepten van een wiskundig vraagstuk- uitgelezen brokjes geschiedsvervalsing, waarbij je geen andere richtlijnen had dan je kennis van de beleidswensen va Klimsoc, en je taxatie van wat de Partij wenste dat je zou fabriceren.

Willem Smit was goed in dat soort dingen. Hij klikte met touchscreen het raam van de opdracht aan, die hij eerder opzij had geschoven. Zij luidde

  • Grafiek Compendium voor de Leefomgeving Biodiversiteit: maak data, schets historisch drama toon succes beleid Klimsoc dubbelplusgoed grafiek duurzaam geloofwaardig

    Sjoemelnatuur, PBL manipuleert natuurlijke historie voor ‘draagvlak’ miljarden euro’s schuldbeleid

De Partij wenste doorgaans de schets van een alarmerende situatie, met een concreet percentage achteruitgang dat weliswaar dramatisch klonk en tot de verbeelding zou spreken, maar net niet geheel hopeloos leek om ‘draagvlak’ te bewerken voor miljardeninvesteringen.

Vervolgens moest dan – nadat het beleid was ingezet- een vorm van beleidssucces geveinsd, los van de vraag of er metingen of getallen bestonden die dit effect rechtvaardigden.

Willem Smit moest nu al zijn creatieve vermogens aanwenden, bij het verzinnen van een meetlat voor ‘biodiversiteit’ die tegelijk meerdere doelen zou dienen. De meetlat moest wetenschappelijk en internationaal klinken, overal toepasbaar zijn en de zelfde uitkomsten geven die door bankiers in een bankiersproduct gebruikt konden worden voor ‘biodiversity-offsetting’.

Gebaseerd op MSA

Maar tegelijk moest de meetlat zo ondoorzichtig in elkaar gezet zijn, met rookgordijnen van ‘milieu-invloeden’ omgord, dat controle van de opgegeven percentages ontmoedigd zou worden.

Opdat niet ontdekt zou worden dat het zou gaan om een lege huls, die los van de realiteit in de echte wereld zou staan, een zelfde oefening in illusie die alle werkzaamheden van de Klimaatsocialistische Partij bewerkte, al dan niet samen met de stichting Wageningen UR waar De Partij de door haar gewenste wetenschap bestelde.

Sjoemelnatuur: OORzaken van biodiversiteits-verlies zijn tegelijk GEVOLGEN gemaakt door PBL. De 15% is niet meer dan ‘landoppervlak dat wij natuur/bos noemen

Smit leunde achterover, dacht lang na, draaide met zijn bureaustoel. Een pakkende naam, dat was de eerste taak, die zowel de suggestie wekt dat er met ‘soorten’ gewerkt zou zijn als dat er een meting verricht zou zijn. ‘Hoera, haha’, dacht Smit plots terwijl hij de ingeving kreeg, en hij trommelde van triomf op zijn bureau:

Mean Species Abundance!! (MSA)

Mean Species Abundance; het PBL verzon een eigen ‘biodiversiteit’-maat die ze met 85 procent konden doen afnemen, zodat je een Deltaplan Biodiversiteit kunt afdwingen

Een meetlat voor soortenrijkdom, die een gemiddelde veinst van soorten die nooit bestonden, bestond nu plots als levend getuige van een nimmer bestaand ideaal verleden, dat Smit naar hartelust kon manipuleren naar een door de Partij gewenst beeld van het heden. En wanneer later de vervalsing vergeten was, zou het bestaan van MSA even authentiek zijn, en op gelijk bewijs berusten als dat van Karel de Grote of Julius Caesar.

  • Tot aflevering 10 van 2030, George Orwell in de Polder.

 

 

One Reply to “2030, George Orwell in de Polder (9)”

Laat een reactie achter op engbertdijkstra Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *